Το κλασικότερο παιχνίδι είναι το 8-μπαλο. Πρόκειται για το κλασσικό
αμερικάνικο παιχνίδι με 2 ή 4 παίχτες.
Σκοπός του παιχνιδιού
Το παιχνίδι παίζετε με όλες
τις μπίλιες. Υπάρχουν οι "μονές ή ολόκληρες" και είναι αριθμημένες
από το 1 μέχρι το 7, η μαύρη (8), οι "διπλές ή μισές" (9-15) και
η άσπρη. Χτυπώντας πάντα με τη στέκα την άσπρη πρέπει να βάλεις
στις τρύπες όλες τις μπίλιες της ίδιας ομάδας (ολόκληρες ή μισές
-ανάλογα ποιες έχει ο καθένας) και μετά τη μαύρη (8). Ο παίκτης
που βάλει πρώτος τη μαύρη κερδίζει.
Αρχή του παιχνιδιού
Το παιχνίδι ξεκινάει όπως στο σχεδιάγραμμα. Αντίθετα με τον περισσότερο
κόσμο, το τρίγωνο με τις μπίλιες τοποθετείτε σε τέτοιο σημείο
ώστε η πρώτη μπίλια να είναι στην ένωση των "διαμαντιών" όπως
στο σχεδιάγραμμα, και όχι η μαύρη!. Επίσης, οι μπίλιες δεν παίζει
ρόλο πως θα είναι μέσα στο τρίγωνο, αρκεί η ΝΟ1 να είναι στη κορυφή
του τριγώνου, η μαύρη να είναι στη μέση, και στις δύο άκρες να
υπάρχει μία ολόκληρη και μία μισή. Δική μου άποψη είναι ότι καλό
θα είναι οι υπόλοιπες μπίλιες να μην είναι όλες μαζί γιατί θα
δημιουργεί πρόβλημα στη διεξαγωγή του παιχνιδιού.
Σπάσιμο
Το σπάσιμο γίνεται με την
άσπρη πίσω από το "δεύτερο διαμάντι" (head string στο σχέδιο).
Αν μπει κάποια μπίλια συνεχίζει ο ίδιος παίχτης διαφορετικά παίζει
ο αντίπαλος. Αν όμως δεν μπει μπίλια, και δεν ακουμπήσουν τουλάχιστον
4 μπίλιες σε σπόντα (στα τοιχώματα του τραπεζιού) είναι φάουλ,
και ο επόμενος παίχτης έχει την επιλογή: 1) να στήσει πάλι τις
μπίλιες και να σπάσει αυτός ή ο παίχτης που έκανε φάουλ κατά κρίση
του, ή 2) να συνεχίσει κανονικά.
Αν βγει μπίλια έξω από το τραπέζι στο σπάσιμο
Αν βγει κάποια μπίλια έξω από το τραπέζι είναι φάουλ, και ο επόμενος
παίχτης μπορεί να συνεχίσει κανονικά ή να πάρει την άσπρη μπίλια
και να τη τοποθετήσει κάτω από το "δεύτερο διαμάντι" (head string)
όπως στο σπάσιμο.
Αν μπει η μαύρη στο σπάσιμο
Σε αυτή τη περίπτωση ο παίχτης που έσπασε έχει δικαίωμα να στήσει
ξανά το τραπέζι, ή να βγάλει τη μαύρη έξω και να συνεχίσει κανονικά
ο επόμενος. Αν όμως τη "ξύσει" (γνωστό ως "τσαφ") ενώ τη βάλει
στο σπάσιμο ο αντίπαλος έχει το δικαίωμα να ξανά στήσει (και ο
όχι ο παίχτης που έσπασε) ή βγάζει τη μαύρη και παίρνει φάουλ,
με την άσπρη πίσω από το δεύτερο διαμάντι.
Επιλογή ομάδας (ολόκληρες ή μισές)
Αφού γίνει το σπάσιμο, άσχετα
με το αν μπήκαν ή όχι μπίλιες, ο παίχτης που παίζει (ο ίδιος ή
ο επόμενος) έχει δικαίωμα να διαλέξει ποιες μπίλιες θέλει. Ο παίχτης
που θα βάλει σωστά (χωρίς φάουλ) μία μπίλια μετά το σπάσιμο διαλέγει
και την ομάδα στην οποία ανήκει η μπίλια που έβαλε. Αν για παράδειγμα
σπάσει ο πρώτος παίχτης, βάλει 2 ολόκληρες και μία μισή, αλλά
μετά δεν βάλει καμία μπίλια, ο επόμενος παίχτης αν βάλει μία ολόκληρη
χωρίς να κάνει φάουλ, έχει επιλέξει την ομάδα με τις ολόκληρες
μπίλιες.
Τι είναι Φάουλ
Όταν κάποιος παίχτης κάνει φάουλ, παίζει ο επόμενος και παίρνει
την άσπρη μπίλια, και την τοποθετεί όπου θέλει πάνω στο τραπέζι.
Μοναδική εξαίρεση είναι όταν γίνει φάουλ στο σπάσιμο, όπου πρέπει
να τοποθετηθεί η μπίλια μόνο κάτω από το δεύτερο διαμάντι όπως
αναφέρθηκε προηγουμένως.
Πότε γίνεται φάουλ
Εκτός από όσες φορές έχει προαναφερθεί είναι επίσης φάουλ όταν:
Αν η άσπρη δεν
βρει καμία μπίλια
Αν η άσπρη δεν
χτυπήσει πρώτα μία μπίλια της δικής μας ομάδας, αλλά χτυπήσει
μπίλια του αντιπάλου ή τη μαύρη. Εξαίρεση είναι όταν δεν έχει
γίνει ακόμη επιλογή ομάδας ή όταν δεν υπάρχουν μπίλιες της ομάδας
μας στο τραπέζι και παίζουμε τη μαύρη.
Αν δεν μπει μπίλια,
και δεν χτυπήσει καμία μπίλια σε σπόντα (στο τοίχωμα του μπιλιάρδου).
Προσοχή: η άσπρη πρέπει πρώτα να χτυπήσει μία δική μας μπίλια,
και μετά να χτυπήσει οποιαδήποτε μπίλια σε σπόντα, διαφορετικά
είναι φάουλ.
Αν κουνηθεί οποιαδήποτε
μπίλια με το χέρι, τη στέκα τη γέφυρα ή οποιοδήποτε άλλο μέσο.
Αν κατά την ώρα
που παίζει (τη στιγμή που χτυπάει η στέκα τη μπίλια) ο παίκτης
δεν πατάει πλήρως το ένα του πόδι στο πάτωμα.
Αν παίξει κάποιος
ενώ κάποια μπίλια ακόμη κινείτε. Οι μπίλιες που γυρίζουν γύρω
από τον εαυτό τους (spinning) θεωρούνται κινούμενες.
Όταν με τη στέκα
"σπρώξουμε" την άσπρη μπίλια αντί να τη χτυπήσουμε. Αν δηλαδή
η στέκα χτυπώντας τη μπίλια συνεχίσει μαζί της σπρώχνοντάς τη.
Αν η στέκα χτυπήσει
στη μπίλια περισσότερες από μία φορά.
Αν η στέκα χτυπήσει
την άσπρη μπίλια και συγχρόνως η άσπρη χτυπήσει σε μία άλλη.
Αυτό γίνεται όταν η άσπρη είναι σε επαφή με μία άλλη μπίλια.
Σε αυτή τη περίπτωση πρέπει η άσπρη να χτυπιέται αντίθετα με
τη μπίλια στην οποία εφάπτεται.
Δηλώνουμε μπίλια και τρύπα
Εννοείτε πως όταν παίζεις
με κανόνες, παίζεις πάντα "δηλωτό" παιχνίδι, και δηλώνεις πριν
παίξεις ότι η τάδε μπίλια θα πάει στη τάδε τρύπα. Στο σπάσιμο
είναι η μοναδική εξαίρεση που δεν δηλώνεις τι θα μπει.
Αν για οποιοδήποτε λόγο μπει διαφορετική μπίλια από αυτή που έχεις
δηλώσει ή μπει μπίλια του αντιπάλου, τότε είναι φάουλ και παίζει
ο επόμενος παίχτης. Η μπίλια που μπήκε ΔΕΝ βγαίνει έξω. Εάν όμως
η μπίλια που δήλωσες μπει κανονικά και συγχρόνως μπει και άλλη
δική σου συνεχίζεις κανονικά.
Σωστή βολή
Για να γίνει μία "σωστή βολή" πρέπει ο παίχτης να χτυπήσει με
τη στέκα του την άσπρη μπίλια, η οποία με τη σειρά της να βρει
μία μπίλια της ομάδας που έχει ο παίχτης, και να μπει σε μία τρύπα,
ή να μπει σε τρύπα μία άλλη της ίδιας ομάδας την οποία έχει προηγουμένως
δηλώσει. Αν γίνει αυτό συνεχίζει μέχρι να κάνει φάουλ ή να μην
βάλει μπίλια.
Άρνηση συνέχειας (safety shot)
Ένας παίχτης μπορεί να ζητήσει να αρνηθεί να συνεχίσει να παίζει.
Αυτό ονομάζετε "Safety Shot" και αποτελεί κίνηση στρατηγικής.
Για να αρνηθεί να συνεχίσει κάποιος παίχτης πρέπει πριν παίξει
να επικαλεστεί "Safety" (ασφαλή παίξιμο;) και η μπίλια που δηλώνει
να μπει χωρίς να κάνει φάουλ. Η μπίλια που βάζει παραμένει μέσα
και συνεχίζει ο επόμενος παίχτης. Το Safety δεν αποτελεί φάουλ.
Μπίλιες εκτός τραπεζιού
Αν κάποια μπίλια (ολόκληρη ή μισή) πηδήξει έξω από το τραπέζι
είναι φάουλ, και οι μπίλιες που βγήκαν απ' έξω δεν τοποθετούνται
πάλι μέσα στο τραπέζι.
Τέλος παιχνιδιού
Το παιχνίδι τελειώνει όταν αφού κάποιος παίχτης έχει βάλει όλες
τις μπίλιες της ομάδας του βάζει τη μαύρη μπίλια.
Χάσιμο παιχνιδιού
Το παιχνίδι τελειώνει με νίκη του αντιπάλου (δηλαδή χάνοντας αυτός
που παίζει) όταν: Η μαύρη μπίλια βγει εκτός του τραπεζιού οποιαδήποτε
στιγμή. Παίζοντας τη μαύρη (δεν υπάρχουν άλλες μπίλιες της ομάδας
στο τραπέζι) και ενώ γίνει φάουλ μπει η μαύρη στη τρύπα Όταν η
μαύρη μπει σε άλλη τρύπα από αυτή που δηλώθηκε. Μπει η μαύρη με
την ίδια βολή στην οποία μπήκε η τελευταία μπίλια της ίδιας ομάδας.
Μπει η μαύρη ενώ δεν είναι η σειρά της (υπάρχουν άλλες μπίλιες
της ομάδας μας στο τραπέζι).
Διευκρίνηση:
Τα παραπάνω είναι η συλλογή των κανονισμών που κάναμε από το επίσημο
όργανο που βρίσκεται στη διεύθυνση http://www.bca-pool.com. Υπάρχουν
αρκετοί κανόνες ακόμη (όπως π.χ. χτυπάμε τη μπίλια με τη στέκα
και όχι με το χέρι!) αλλά πιστεύουμε ότι οι παραπάνω σας καλύπτουν
χωρίς να σας ζαλίσουν. Για οποιαδήποτε απορία , διευκρίνιση, πρόταση
κλπ… εδώ είμαστε!
Συγγραφέας: kavalacity.net.... Δημοσίευση στη κατηγορίαΠαιχνίδια
Η ιστορία του μπιλιάρδου ξεκινάει από πολύ παλιά και δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι το παιχνίδια έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ελλάδα.
Στην πολύχρονη ιστορία του το μπιλιάρδο σε όλες του τις παραλλαγές είναι ένα συναρπαστικό παιχνίδι που έχει παιχτεί από απλούς ανθρώπους του μόχθου, αριστοκράτες, τυχοδιώκτες, βασιλείς, προέδρους, πλούσιους και φτωχούς σε μια πορεία συνδεδεμένη στενά με την κοινωνική εξέλιξη των τελευταίων 500 χρόνων.
Σαν τους πρώτους πρόγονους στην ιστορία του μπιλιάρδου μπορούμε να θεωρήσουμε τα παιχνίδια που παίζονταν σε χόρτο, όπου μπάλες χτυπιόνταν με ξύλινα ραβδιά και ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή στην βόρεια Ευρώπη και τη Γαλλία κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα. Το παιχνίδι εξελίχθηκε από υπαίθριο σε παιχνίδι εσωτερικών χώρων και άρχισε να παίζεται σε ξύλινα τραπέζια με πλαϊνά προστατευτικά τοιχώματα για να μη φεύγουν οι μπάλες και πράσινο ύφασμα, μάλλον σε ανάμνηση του χόρτου. Τις μπάλες τις έσπρωχναν παρά τις χτυπούσαν με ξύλινα ραβδιά που τα έλεγαν μασιές. Οι περισσότεροι όροι του μπιλιάρδου προέρχονται από τη γαλλική γλώσσα όπως και ο όρος μπιλιάρδο που έχει προέρθει από τη λέξη μπάλα – μπαλάκι.
Το μπιλιάρδο παρόλο που ήταν το αγαπημένο παιχνίδι ευγενών και βασιλιάδων ήταν αρκετά δημοφιλές και στο απλό λαό. Πληροφορίες για αυτά
τα πρώτα χρόνια αντλούμε από διάφορες αναφορές για τις δραστηριότητες των ευγενών αλλά και από συγγραφείς, όπως αυτή του Σαίξπηρ που αναφέρει το μπιλιάρδο στο έργο του Αντώνιος και Κλεοπάτρα. Αυτή η αναφορά οδήγησε λανθασμένα κάποιους να πιστέψουν ότι το μπιλιάρδο ήταν ένα παιχνίδι γνωστό στην αρχαία Αίγυπτο. Το πιθανότερο είναι η αναφορά απλώς να αντανακλά το πόσο δημοφιλές ήταν το παιχνίδι στα χρόνια του Σαίξπηρ.
Το γαλλικο μπιλιάρδο είναι η μορφή του μπιλιάρδου που αναπτύχθηκε στην Ευρώπη και πιο πολύ στη Γαλλία και από εκεί πήρε το όνομα του. Αποκλειστικό προνόμιο των ευγενών για πολύ μεγάλο διάστημα, έγινε κάποια στιγμή δημοφιλές λαικό παιχνίδι, όταν άρχισαν να διαθέτουν κάποια στιγμή τραπέζια μπιλιάρδου λέσχες και σύλλογοι που μπορούσε να έχει πρόσβαση το πλατύ κοινό. Το γαλλικό μπιλιάρδο με τις διάφορες παραλλαγές του δεν παύει να θεωρείτε ακόμη και σήμερα το πιο δεξιοτεχνικό είδος μπιλιάρδου και οι παρτίδες του συγκινούν εκατομμύρια φίλους του παιχνιδιού σε όλο το κόσμο.
Το αμερικάνικο μπιλιάρδο ή το μπιλιάρδο με τις τρύπες είναι το είδος του παιχνιδιού που γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και γι'αυτό το λόγο ονομάστηκε αμερικάνικο. Διεθνώς είναι η πιο γνωστή μορφή του παιχνιδιού καθώς για το αμερικάνικο μπιλιάρδο έχουν γυριστεί ταινίες με πολυ δημοφιλείς πρωταγωνιστές και έχουν εκτινάξει τη φήμη του μπιλιάρδου στα ύψη. Στην Ελλάδα παρόλα αυτά είναι πολύ δημοφιλές και το γαλλικό μπιλιάρδο και δεν είναι λίγοι αυτοί που είναι φανατικοί του ενός ή του άλλου. Σημασία έχει ότι το μπιλιάρδο είναι ένα καταπληκτικό παιχνίδι και όλες οι παραλλαγές του έχουν την δική τους ξεχωριστή αξία, διαθέτοντας παίκτες με εκπληκτικές δυνατότητες.
Στο εννιάμπαλο μπιλιάρδο δεν υπάρχει βαθμολογία. Όποιος παίκτης βάλει την μπάλα 9 σε τρύπα κερδίζει. Στο εννιάμπαλο μπιλιάρδο ένας παίκτης κάνει φάουλ και δίνει τη σειρά στον αντίπαλο για να παίξει όταν, βάλει λάθος μπάλα ή την άσπρη σε τρύπα, όταν κατά το αρχικό σπάσιμο δεν μπεί καμία μπάλα ή τουλάχιστον 4 μπάλες δεν ακουμπήσουν στις σπόντες του τραπεζιού και όταν μετά το χτύπημα από την άσπρη μπάλα δεν μπεί καμία μπάλα σε τρύπα ή καμία δεν ακουμπήσει σε σπόντα.
Το σνούκερ, γνωστό και ως "αγγλικό σνούκερ", είναι ένα από τα πιο δημοφιλή παιχνίδια μπιλιάρδου στον κόσμο, ιδιαίτερα στην Αγγλία.
Το τραπέζι του σνούκερ είναι κάπως μεγαλύτερο από το κανονικό τραπέζι μπιλιάρδου και οι τσέπες του είναι λίγο πιο στενές. Το σνούκερ παίζεται με 22 μπάλες: 1 λευκή, 15 κόκκινες και 6 χρωματιστές μπάλες. Άλλα παιχνίδια αμερικάνικου μπιλιάρδου παίζονται με 16 μπάλες: 1 λευκή μπάλα και 15 αριθμημένες μπάλες.
Ο σκοπός στο σνούκερ είναι να επιτύχετε την υψηλότερη βαθμολογία στέλνοντας τις κόκκινες και τις χρωματιστές μπάλες στις τσέπες. Ο σκοπός του οκτάμπαλου, για παράδειγμα, είναι να στείλετε στις τσέπες τις 7 μπάλες και την μπάλα Νο 8.Ο σκοπός στο παιχνίδι σνούκερ είναι να επιτύχετε περισσότερους πόντους από τους αντιπάλους σας, με βάση τους κανόνες του σνούκερ.Η βολή για το "σπάσιμο" γίνεται με τη λευκή μπάλα τοποθετημένη μέσα στο ημικύκλιο. Ο παίκτης πρέπει να χτυπήσει με τη λευκή μπάλα μία κόκκινη μπάλα. Σύμφωνα με τους κανόνες του σνούκερ, η μπάλα δεν χρειάζεται να έλθει σε επαφή με σπόντα ούτε να πέσει σε τσέπη κατά το αρχικό "σπάσιμο".Η κανονική τοποθέτηση μιας μπάλας σε τσέπη σύμφωνα με τους κανόνες του σνούκερ που αναφέρονται πιο κάτω, επιτρέπει στον παίκτη να συνεχίσει να παίζει στο τραπέζι μέχρι να αποτύχει στην τοποθέτηση μιας μπάλας σε τσέπη. Για να ολοκληρωθεί η κανονική τοποθέτηση μιας μπάλας σε τσέπη, ο παίκτης πρέπει να υποχρεώσει τη λευκή μπάλα ή μία μπάλα-στόχο να ακουμπήσει σε μια σπόντα ή να τοποθετηθεί σε μια τσέπη αφού η λευκή χτυπήσει μία μπάλα. Όταν η λευκή μπάλα δεν χτυπήσει πρώτα μία μπάλα, θεωρείται ότι έχει γίνει φάουλ.
Κανόνες
8-Ball
Το παιχνίδι παίζεται με όλες τις μπάλες. Υπάρχουν οι "μονές", οι οποίες είναι αριθμημένες από το 1 μέχρι το 7, η μαύρη (8), οι "διπλές" (9-15) και η άσπρη. Χτυπώντας πάντα με τη στέκα την άσπρη πρέπει να βάλεις στις τρύπες όλες τις μπάλες της ίδιας ομάδας (μονές ή διπλές -ανάλογα ποιες έχει ο καθένας) και στο τέλος τη μαύρη (8). Ο παίκτης που βάλει πρώτος τη μαύρη κερδίζει.
Σπάσιμο
Το σπάσιμο γίνεται με την άσπρη πίσω από το "δεύτερο διαμάντι". Αν μπει κάποια μπάλα ο παίκτης που έσπασε συνεχίζει διαλέγοντας μπάλες, διαφορετικά παίζει ο αντίπαλος.
Αν βγει κάποια μπάλα έξω από το τραπέζι στο σπάσιμο είναι φάουλ και ο επόμενος παίκτης μπορεί να πάρει την άσπρη μπάλα και να τη τοποθετήσει πίσω από το "δεύτερο διαμάντι" και να διαλέξει εκείνος μπάλα. Στην περίπτωση που μπει η μαύρη στο σπάσιμο ο παίκτης που έσπασε έχει δικαίωμα να στήσει ξανά το τραπέζι βγάζοντας τη μαύρη έξω και να την τοποθετήσει στο σημείο που βρίσκεται το τρίγωνο, όταν ξεκινάει ένα παιχνίδι.
Επιλογή Ομάδας
Αφού γίνει το σπάσιμο, άσχετα με το αν μπήκαν ή όχι μπάλες, ο παίκτης που παίζει (ο ίδιος ή ο επόμενος) έχει δικαίωμα να διαλέξει ποιες μπάλες θέλει. Αν ο παίκτης που έσπασε έβαλε μπάλα στο σπάσιμο, έχει δικαίωμα να διαλέξει ή τις μονές ή τις διπλές. Αν για παράδειγμα, στο σπάσιμο μπήκε μία «μονή», μπορεί ν α διαλέξει τις «μονές» χωρίς αυτό να τον εμποδίζει να πάρει και τις «διπλές»
Φάουλ
Όταν κάποιος παίκτης κάνει φάουλ, χάνει την σειρά του και ο επόμενος παίρνει την άσπρη μπάλα, και την τοποθετεί όπου θέλει πάνω στο τραπέζι. Αν όμως γίνει φάουλ στο σπάσιμο τότε ο επόμενος παίκτης πρέπει να τοποθετήσει την άσπρη μπάλα, από το δεύτερο διαμάντι και πίσω.
Περιπτώσεις Φάουλ
Όταν η άσπρη δεν βρει καμία μπάλα
Όταν η άσπρη δεν χτυπήσει πρώτα μία μπάλα της δικής μας ομάδας, αλλά χτυπήσει μπάλα του αντιπάλου ή τη μαύρη. Μοναδική εξαίρεση είναι όταν δεν έχει γίνει ακόμη επιλογή ομάδας ή όταν δεν υπάρχουν μπίλιες της ομάδας μας στο τραπέζι και παίζουμε τη μαύρη.
Αν δεν μπει μπάλα, και δεν χτυπήσει καμία μπάλα σε σπόντα (φάουλ τοίχου. Προσοχή: η άσπρη πρέπει πρώτα να χτυπήσει μία δική μας μπάλα, και μετά να χτυπήσει οποιαδήποτε μπάλα σε σπόντα, διαφορετικά είναι φάουλ.
Αν κουνηθεί οποιαδήποτε μπάλα με το χέρι, τη στέκα τη γέφυρα ή οποιοδήποτε άλλο μέσο.
9-Ball
Σκοπός του παιχνιδιού
Το παιχνίδι αυτό παίζεται με τις μπάλες από το νούμερο 1 μέχρι το νούμερο 9 οι οποίες τοποθετούνται στο τρίγωνο σε σχήμα ρόμβου και στήνονται στο τραπέζι στο ίδιο σημείο που βάζουμε το τρίγωνο και στο 8μπαλο. Σε αυτό το παιχνίδι, ο παίκτης ξεκινάει από την μπάλα νούμερο 1 και στόχος του είναι να φτάσει με την σειρά στην μπάλα νούμερο 9. Νικητής του παιχνιδιού είναι αυτός που θα βάλει την μπάλα νούμερο 9. Για παράδειγμα, αν ένας παίκτης βάλει όλες τις μπάλες μέχρι την μπάλα 8 και ο άλλος βάλει μόνο την 9 κερδίζει αυτός που έβαλε την 9. Άλλη μία ιδιαιτερότητα που έχει το 9μπαλο είναι ότι η 9 δεν χρειάζεται να μπει απαραίτητα στην σειρά της και μπορεί ο παίκτης να την βάλει με συνδυασμό. Στο συνδυασμό όμως, ο παίκτης πρέπει πρώτα να χτυπήσει την μπάλα που είναι η σειρά της και αυτή μετά να βάλει την 9. Τέλος, στο 9μπαλο μπορεί κανείς να κερδίσει, όταν ο αντίπαλος κάνει 3 συνεχόμενα φάουλ χωρίς να ακουμπήσει μπάλα.
Σπάσιμο
Το σπάσιμο γίνεται με την άσπρη μπάλα την οποία τοποθετούμε, πίσω από το δεύτερο διαμάντι, όπως ακριβώς συμβαίνει και στο 8μπαλο. Αν ο παίκτης που σπάει βάλει στο σπάσιμο την 9 τότε είναι και ο νικητής του παιχνιδιού. Αν όμως μαζί με την 9 μπει και η άσπρη ή βγει έξω από το τραπέζι, τότε είναι φάουλ. Σε αυτήν την περίπτωση, ο αντίπαλος βάζει πάλι στο τραπέζι την μπάλα 9 ( στο σημείο που τοποθετείται το τρίγωνο) και συνεχίζει να παίζει εκείνος, βάζοντας την άσπρη σε όποιο σημείο θέλει.
Περιπτώσεις Φάουλ
Φάουλ στο 9μπαλο γίνεται όταν ο παίκτης δεν ακουμπήσει την μπάλα που είναι η σειρά της και ακουμπήσει κάποια άλλη.
Όταν η άσπρη δεν βρει καμία μπάλα
Αν κουνηθεί οποιαδήποτε μπάλα με το χέρι, τη στέκα τη γέφυρα ή οποιοδήποτε άλλο μέσο.
Αν παίξει κάποιος ενώ κάποια μπάλα ακόμη κινείται.
Όταν με τη στέκα "σπρώξουμε" την άσπρη μπάλα αντί να τη χτυπήσουμε.
Αν δηλαδή η στέκα χτυπώντας τη μπάλα συνεχίσει μαζί της, τότε έχουμε φάουλ (διπλοστεκιά).
Αν η στέκα χτυπήσει στη μπάλα περισσότερες από μία φορά.
Όταν φύγουν οι δύο μπάλες μαζί. Αν για παράδειγμα, η άσπρη με μία άλλη μπάλα είναι πάρα πολύ κοντά μεταξύ τους, ρίξουμε τη στεκιά και φύγουν και οι δύο μπάλες μαζί, τότε είναι φάουλ (καρότσα).
Όταν βγει μπάλα εκτός τραπεζιού.
Τέλος, ισχύει κι εδώ το φάουλ τοίχου, όπως και στο 8μπαλο. Δηλαδή, όταν η άσπρη χτυπήσει μία μπάλα και μετά το χτύπημα καμία δεν ακουμπήσει στη σπόντα.
Γαλλικό
Στο γαλλικό, οι υποκατηγορίες είναι: ελεύθερο, κάδρο (71 και 47 προς 2 και 47 προς 1), σπόντα, τρίσποντες. Οι γενικοί του κανόνες είναι: παίζεται με δύο παίκτες. Σκοπός τους είναι να πετύχουν όσα περισσότερα «χτυπήματα» μπορούν μέχρι να φτάσουν κάποιο συγκεκριμένο αριθμό, ο οποίος είναι ανάλογος με το επίπεδο των παικτών. Παίζεται με τρεις μπάλες. Δύο άσπρες και μία κόκκινη και έχουν λίγο μεγαλύτερο όγκο από αυτόν που έχουν οι μπάλες του αμερικανικού. Οι δύο άσπρες ξεχωρίζουν μεταξύ τους από ένα μικρό τρίγωνο ή κύκλο (πικέ) που έχει πάνω της η μία από τις δύο.
Το γαλλικό μπιλιάρδο, στην κατηγορία τρίσποντες, παίζεται επίσης με τρεις μπάλες όπως αναφέραμε και στο ελεύθερο αλλά έχει μία σημαντική διαφορά. Σε αυτήν την κατηγορία, ο παίκτης έχει τον ίδιο σκοπό, να προσπαθήσει δηλαδή με την μπάλα νούμερο 1 να πετύχει διαδοχικά την 2 και την 3. Η διαφορά είναι ότι, η μπάλα νούμερο 1 πρέπει να αγγίξει τουλάχιστον τρείς σπόντες πριν σημειωθεί η καραμπόλα. Δηλαδή πρέπει να ακουμπήσει την σπόντα ή τις σπόντες, πρίν ή μετά την επαφή με την μπάλα νούμερο 2, και στη συνέχεια με την 3 για να μετρήσει σαν πόντος η καραμπόλα που σημειώθηκε. Αυτή η κατηγορία στο γαλλικό μπιλιάρδο, είναι πιο δύσκολη για τους αρχάριους αλλά παράλληλα και πιο εντυπωσιακή.,
Το σνούκερ
Το σνούκερ, γνωστό και ως "αγγλικό σνούκερ", είναι ένα από τα πιο δημοφιλή παιχνίδια μπιλιάρδου στον κόσμο, ιδιαίτερα στην Αγγλία. Το τραπέζι του σνούκερ είναι κάπως μεγαλύτερο από το κανονικό τραπέζι μπιλιάρδου και οι τσέπες του είναι λίγο πιο στενές. Το σνούκερ παίζεται με 22 μπάλες: 1 λευκή, 15 κόκκινες και 6 χρωματιστές μπάλες. Άλλα παιχνίδια αμερικάνικου μπιλιάρδου παίζονται με 16 μπάλες: 1 λευκή μπάλα και 15 αριθμημένες μπάλες. Ο σκοπός στο σνούκερ είναι να επιτύχετε την υψηλότερη βαθμολογία στέλνοντας τις κόκκινες και τις χρωματιστές μπάλες στις τσέπες. Ο σκοπός του οκτάμπαλου, για παράδειγμα, είναι να στείλετε στις τσέπες τις 7 μπάλες και την μπάλα Νο 8.
Εξοπλισμός για το σνούκερ
Ο εξοπλισμός για το σνούκερ περιλαμβάνει ένα τραπέζι, το οποίο είναι κάπως μεγαλύτερο από το κανονικό τραπέζι μπιλιάρδου, 22 μπάλες συμπεριλαμβανομένης της λευκής μπάλας και ένα σετ από στέκες.
Το σνούκερ συνήθως παίζεται σε τραπέζι διαστάσεων 6 X 12 ή 5 X 10. Οι σπόντες στο τραπέζι του σνούκερ είναι πιο στενές από τις σπόντες στα άλλα τραπέζια μπιλιάρδου, με αποτέλεσμα τα ανοίγματα στις τσέπες να είναι πιο ομαλά. Μία ευθεία γραμμή σχεδιάζεται σε απόσταση 73,66 cm (29 ίντσες) από την κάτω σπόντα, η οποία ονομάζεται διαχωριστική γραμμή (baulk line) και έχει στο κέντρο της ένα ημικύκλιο, γνωστό και ως "D". Ένα τυπικό σετ από μπάλες σνούκερ περιλαμβάνει 15 μη αριθμημένες κόκκινες μπάλες, έξι χρωματιστές αριθμημένες μπάλες και μία λευκή μπάλα. Κάθε μπάλα έχει διαφορετική αξία: κόκκινη=1, κίτρινη=2, πράσινη=3, ξαφέ=4, μπλε=5, ροζ=6 και μαύρη=7.
Σκοπός στο σνούκερ
Ο σκοπός στο παιχνίδι σνούκερ είναι να επιτύχετε περισσότερους πόντους από τους αντιπάλους σας, με βάση τους κανόνες του σνούκερ.
Σπάσιμο
Η βολή για το "σπάσιμο" γίνεται με τη λευκή μπάλα τοποθετημένη μέσα στο ημικύκλιο. Ο παίκτης πρέπει να χτυπήσει με τη λευκή μπάλα μία κόκκινη μπάλα. Σύμφωνα με τους κανόνες του σνούκερ, η μπάλα δεν χρειάζεται να έλθει σε επαφή με σπόντα ούτε να πέσει σε τσέπη κατά το αρχικό "σπάσιμο".
Κανόνες του σνούκερ
Η κανονική τοποθέτηση μιας μπάλας σε τσέπη σύμφωνα με τους κανόνες του σνούκερ που αναφέρονται πιο κάτω, επιτρέπει στον παίκτη να συνεχίσει να παίζει στο τραπέζι μέχρι να αποτύχει στην τοποθέτηση μιας μπάλας σε τσέπη. Για να ολοκληρωθεί η κανονική τοποθέτηση μιας μπάλας σε τσέπη, ο παίκτης πρέπει να υποχρεώσει τη λευκή μπάλα ή μία μπάλα-στόχο να ακουμπήσει σε μια σπόντα ή να τοποθετηθεί σε μια τσέπη αφού η λευκή χτυπήσει μία μπάλα. Όταν η λευκή μπάλα δεν χτυπήσει πρώτα μία μπάλα, θεωρείται ότι έχει γίνει φάουλ.
Οδηγίες:
Πρώτα ξεκινάμε με τη ζύμη. Πασπαλίζουμε τη μαγιά και τη ζάχαρη πάνω από
την επιφάνεια του ζεστού νερού μέσα σε ένα μικρό μπολ. Αφήστε να σταθεί
για 2 λεπτά, στη συνέχεια, ανακατέψτε για να διαλυθεί. Αναμίξτε καλά σε
ένα μεγάλο μπολ το αλεύρι, το αλάτι και το ελαιόλαδο. Προσθέστε το
περιεχόμενο του μικρού μπολ (ενεργοποιημένη μαγιά) στο αλεύρι και
αρχίστε να ζυμώνετε. Όταν τα υλικά της ζύμης αρχίσουν να ενώνονται,
μεταφέρετε τη ζύμη σε μια αλευρωμένη επιφάνεια και συνεχίστε να ζυμώνετε
για ακόμα 6-8 λεπτά. Αν νομίζετε ότι χρειάζεται, προσθέστε ανάλογα
ακόμα ελάχιστο κρύο νερό ή αλεύρι στην ζύμη.
Τοποθετήστε την ζύμη σε ένα λαδωμένο μπολ, σκεπάστε και αφήστε την σε ζεστό μέρος να φουσκώσει μέχρι διπλασιαστεί σε όγκο.
Προθερμάνετε το φούρνο σας στους 220oC.
Όταν η ζύμη φουσκώσει (αφήστε τουλάχιστον 30 λεπτά), ανοίγουμε το φύλο
πίτσας σε μια ελαφρώς αλευρωμένη επιφάνεια. Το φύλο κατά προτίμηση να
έχει κυκλικό σχήμα (ή ορθογώνιο)και πάχος που να μην ξεπερνά το μισό
εκατοστό.
Toppings: Σε ένα μπολ ανακατεύουμε τη φρέσκα κρέμα με τα κρεμμύδια και
το μαύρο πιπέρι. Βάζουμε το φύλο πίτσας σε ένα μεγάλο ταψί. Απλώνουμε το
μείγμα κρέμας επάνω στο φύλο πίτσας. Πασπαλίζουμε πάνω από την φρέσκα
κρέμα το τυρί. Αραδιάζουμε πάνω από το τυρί το προσούτο και φροντίζουμε
να καλύψουμε με αυτό ολόκληρη την επιφάνια της πίτσας.
Ψήστε για 20-25 λεπτά στον προθερμασμένο φούρνο, ή μέχρι να ψηθεί καλά
το κάτω μέρος του φύλου και το τυρί να λιώσει εντελώς. Σερβίρεται ζεστή.
Καλή Όρεξη!
Με τον όρο «Ελληνική Εθνική Θρησκεία»
εννοούμε το σύνολο των «νομιζομένων» των Εθνικών
(δηλαδή μη χριστιανών) Ελλήνων του παρελθόντος,
του παρόντος και του μέλλοντος, για τον Κόσμο, για
τους Θεούς, για την εκδηλωμένη φύση, για τα ζώα
και τους ανθρώπους. Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία,
είναι μία Θρησκεία πολυθεϊστική, εθνική, οργανική
και, κυρίως, φυσική, δεν έχει δηλαδή ιδρυθεί από
έναν ή περισσότερους ανθρώπους, «προφήτες» ή
«θεανθρώπους», αλλά αποτελεί μία δίχως αρχή και
τέλος πνευματική συνεξέλιξη με την βιολογική,
κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική οντότητα του
έθνους που λέγεται Ελληνικό.
Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, με εντελώς δικές της
κατηγορίες και αναφορές, αποτελεί ένα πλήρες
κοσμοαντιληπτικό, θεολογικό, ηθικό και λατρευτικό
σύστημα, όχι μόνο εντελώς ασύμβατο προς την νυν
κρατούσα Θρησκεία, αλλά και ολοκληρωτικά αντίθετο
προς αυτήν. Εκτός από την πολύ χυδαία μορφή μίας
«interpretatio christiana» (χριστιανικής
δηλαδή «ερμηνείας», ή μάλλον παρερμηνείας
της), την οποία μας παρουσίασαν οι μισαλλόδοξοι
και βέβηλοι χριστιανοί θεολόγοι που στα
παραληρηματικά πονήματά τους ελεεινολογούν και
βρίζουν με τον χειρότερο τρόπο τα ιερά σεβάσματα
των Ελλήνων, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος μίας
αθέλητης επίσης χριστιανικής και άρα άκυρης,
ερμηνείας, η οποία προκαλείται απλώς από το
γεγονός ότι οι σύγχρονοι άνθρωποι έχουν κατά
κανόνα υποστεί συστηματικό προγραμματισμό της
σκέψης και του φαντασιακού τους από την εξ οικείων
μετάδοση, τα ελεγχόμενα σχολεία και την διαρκή
προπαγάνδα του Χριστιανισμού.
Οι Louise Bruit Zaidman και Pauline Schmitt
Pantel γράφουν πολύ σωστά στο κεφάλαιο
«Συμπεράσματα» του βιβλίου τους «La Religion
Grecque dans les cites a l epoque classique» («Η
Θρησκεία στις Ελληνικές Πόλεις της Κλασικής
Εποχής», Αθήνα, 2004): «Η τάση να μελετούμε την
Ελληνική Θρησκεία, ευνοώντας ορισμένες πλευρές της
που φαίνεται ότι προανήγγελλαν μία ανώτερη
ευσέβεια, η οποία ήταν πλησιέστερη προς τις
χριστιανικές αξίες, οδήγησε συχνά στην ερμηνεία
των λατρευτικών πρακτικών ορισμένων μειοψηφιών,
όπως ήταν οι Πυθαγόρειοι και οι Ορφικοί, ως
προάγγελους μιας άλλης αντίληψης του Θείου. Με την
ίδια λογική, οι μυστηριακές λατρείες και οι
μυητικές τελετές ερμηνεύτηκαν συχνά με τους όρους
σωτηριολογικών Θρησκειών και παρουσιάσθηκαν ως μία
προετοιμασία για το επέκεινα, για μία μετά θάνατον
ζωή, κάτι όμως που δεν συνάδει με τις θρησκευτικές
πεποιθήσεις στα πλαίσια των Ελληνικών πόλεων».
Οι διαφορές της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας από
τον Χριστιανισμό είναι πάμπολλες, μερικές μόνον
των οποίων θα παραθέσουμε εδώ, για να γίνει
στοιχειωδώς κατανοητή η άβυσσος διαφοράς που
υπάρχει ανάμεσα στις δύο πλευρές, δημιουργώντας
όχι μόνον αντιδιαμετρικές και αντιμαχόμενες
αντιλήψεις για τα πράγματα, αλλά και
αντιδιαμετρικούς και αντιμαχόμενους τύπους
ανθρώπου με αντιδιαμετρικούς και αντιμαχόμενους
τρόπους ζωής.
Α. Η
Ελληνική Εθνική Θρησκεία αποτελεί μία εξαιρετικά
υψηλού επιπέδου, φυσική και όχι ιδρυθείσα,
Θρησκεία, η οποία βασίζεται επάνω στην αλήθεια του
Κόσμου, αντί σε διάφορες ονειροπολήσεις για τον
Κόσμο, και δέχεται την πραγματικότητα όπως εκείνη
είναι, αντί όπως την θέλει να είναι η ανθρώπινη
ανασφάλεια. Αναγνωρίζει την Δικαιοσύνη και την
Αρμονία ως κυρίαρχους νόμους του Σύμπαντος, αντί
να προβάλλει με βέβηλο τρόπο διάφορα ανθρώπινα ή
ζωώδη συναισθήματα (λ.χ. αγάπη, φόβο, ζήλεια,
κ.ο.κ.) στις σφαίρες των Θεών. Δεν ηθικολογεί, δεν
δικάζει υποτιθέμενους αμαρτωλούς, ούτε εκφοβίζει
ανασφαλείς ανθρώπους, αλλά διδάσκει τον άνθρωπο
την ύψιστη σοφία τού να αποδέχεται την
πραγματικότητα, να συμμετέχει σε αυτή και να τιμά
όλα εκείνα που την συνέχουν (δηλαδή τους φυσικούς
νόμους και τους Θεούς).
Β. Η
Ελληνική Εθνική Θρησκεία έχει κυρίως συλλογική
διάσταση και ασκεί ευεργετική διαπλαστική επίδραση
επάνω στην κοινότητα. Ο ιερέας της αποτελεί τον
εκπρόσωπο, συχνά μάλιστα εκλεγμένο, της κοινότητος
απέναντι στους Θεούς, πρωτεύοντα δε ρόλο παίζει
όχι το θεολόγημα αλλά η πράξις, η επαναλαμβανόμενη
τελετουργία η οποία διατηρεί αδιάσπαστη την αόρατη
αλυσίδα της ζωής των γενών, η οποία ενώνει το
παρελθόν με το μέλλον και τους προγόνους με τους
απογόνους. Αντιθέτως, ο Χριστιανισμός κατευθύνει
τον εξατομικευμένο άνθρωπο σε προσπάθεια
προσωπικής επικοινωνίας με τον Θεό και ακυρώνει
κάθε κοινότητα έξω από την αντι-κοινότητα (μία
επιβεβλημένη κοινότητα που θέλει να αφανίσει όλες
τις κανονικές κοινότητες) που αυτο-αποκαλείται
«Εκκλησία». Ο ιερέας του δεν αποτελεί εκπρόσωπο
τού «εκκλησιάσματος» απέναντι στον εχθρό των Θεών
Θεό των χριστιανών, αλλά εκπρόσωπός του απέναντι
στους ανθρώπους, πρωτεύοντα δε ρόλο παίζει όχι η
πράξις, από την οποία εξαιρούνται οι τελευταίοι,
αλλά το θεολόγημα, στην υπηρεσία του οποίου
βιοπορίζονται αμέτρητοι «θεολόγοι», δηλαδή
διαχειριστές της ακαταληψίας και του παραλογισμού.
Γ. Η
Ελληνική Εθνική Θρησκεία δέχεται το Σύμπαν ως
αιώνια και μοναδική πραγματικότητα, ενώ αντιθέτως
ο Χριστιανισμός πιστεύει ότι αυτό δεν είναι παρά
μία κατασκευή («κτίσμα») ενός Θεού που τάχα
προϋπήρχε. Το υποτιθέμενο «κτίσμα» έχει μία
χρονική αρχή, άρα και ένα χρονικό τέλος, συνεπώς
για τους χριστιανούς δεν είναι αιώνιο.
Δ. Η
Ελληνική Εθνική Θρησκεία δέχεται ότι τίποτε δεν
υπάρχει έξω από το Σύμπαν, συνεπώς όλα τα
δημιουργικά του αίτια και οι Θεοί βρίσκονται μέσα
σε αυτό, ενώ αντιθέτως ο Χριστιανισμός πιστεύει
ότι ο υποτιθέμενος Δημιουργός Θεός του βρίσκεται
έξω από το Σύμπαν και απλώς το διαχειρίζεται ως
ιδιόκτητο αντικείμενό του.
Ε. Η
Ελληνική Εθνική Θρησκεία δέχεται τους Θεούς ως μη
προσωπικά όντα και ταξιθέτες, υποχρεωμένους να
σέβονται τους φυσικούς νόμους που οι ίδιοι έθεσαν
προς χάρη της ευταξίας του Κόσμου, ενώ αντιθέτως ο
Χριστιανισμός πιστεύει ότι ο Θεός του είναι
πρόσωπο και μονάρχης, ελεύθερος να συμπεριφερθεί
κατά βούληση στο «κτίσμα» του ή στα αμέτρητα
τμήματά του.
ΣΤ. Η
Ελληνική Εθνική Θρησκεία δέχεται πολλούς Θεούς ως
αυτονόητες πληθύνσεις της αρχικής εσωκοσμικής
θεϊκής υπόστασης, ενώ αντιθέτως ο Χριστιανισμός
πιστεύει ότι ο εξωκοσμικός Θεός του (με το
«άρρητο» τετραγράμματο όνομα, YHVH, σε ανάπτυξη
Ιαχωβά) είναι ένας και μοναδικός, υβρίζοντας κατά
συνέπεια τις άλλες αθάνατες οντότητες σαν
«δαίμονες» («omnes enim dii gentium daemonia»,
«όλοι οι Θεοί των Εθνών είναι δαίμονες»).
Ζ. Η
Ελληνική Εθνική Θρησκεία απορρίπτει ως παντελώς
παράλογη την ύπαρξη ενός «Κακού», το οποίο
υποτίθεται ότι στέκει διαχωρισμένο, αυτόνομο και
αυτεξούσιο, αφού το λεγόμενο «Κακό» μπορεί να
υπάρξει ως σχετική μόνο και συγκριτική έννοια,
απέναντι σε εκείνη του «Αγαθού». Στον Χριστιανισμό
αντιθέτως, η αυτόνομη ύπαρξη του «Κακού» αποτελεί
ένα από τα θεμελιώδη δόγματα της πίστης του. Ακόμα
χειρότερα, στο υποτίθεται αυτόνομο «Κακό», ο
Χριστιανισμός δίνει προσωπική υπόσταση,
χειροτερεύοντας την προϋπάρξασα αντίληψη του
Ιουδαϊσμού περί «αντίπαλου» του Θεού, αλλά
απρόσωπου «Κακού»,
Η. Η
Ελληνική Εθνική Θρησκεία δέχεται ότι το Σύμπαν
διέπεται από μία άθραυστη νομοτέλεια, ότι τα
πράγματα και τα γεγονότα ακολουθούν μία
«Ειμαρμένη» (η λέξη ετυμολογείται από το
ρήμα «μείρομαι», δηλ. λαμβάνω σε μοιρασιά το τμήμα
που μου ανήκει, ο τύπος του οποίου ρήματος στον
παρακείμενο χρόνο της παθητικής φωνής είναι
«είμαρμαι»), καθώς και ότι ο χρόνος που
διαμορφώνει αυτά τα πράγματα και γεγονότα δεν
είναι γραμμικός, ενώ αντιθέτως ο Χριστιανισμός
πιστεύει ότι το «κτίσμα» διέπεται από την διαρκή
θεϊκή παρεμβατικότητα, ότι τα πράγματα και τα
γεγονότα ρυθμίζονται από την Πρόνοια του
Θεού, καθώς και ότι ο χρόνος είναι γραμμικός .
Βλάσης Γ. Ρασσιάς, 2009
Απίστευτο! Δείτε τι γίνεται μέσα μας όταν πίνουμε coca-cola
2836
Δεν θα πιστεύετε τι προκαλεί..
Τα πρώτα 10 λεπτά: 10 κουταλιές ζάχαρης εισχωρούν στο σύστημά σας (100% της προτεινόμενης ημερήσιας χρήσης.)
Ο λόγος που δεν κάνετε αμέσως εμετό από την υπερβολική δόση ζάχαρης
είναι το φωσφορικό οξύ που κόβει την γεύση και σας επιτρέπει να
κρατήσετε το αναψυκτικό στο στομάχι σας.
20 λεπτά: Το ζάχαρο σας προκαλεί μια έκρηξη ινσουλίνης. Το συκώτι σας
ανταποκρίνεται σε αυτό , μετατρέποντας όση ζάχαρη μπορεί σε λίπος (και
υπάρχει πολύ ζάχαρη αυτή τη στιγμή)
40 λεπτά: Η απορρόφηση καφεΐνης έχει ολοκληρωθεί. Οι κόρες σας
διαστέλλονται, η πίεση του αίματος αυξάνεται και το συκώτι συνεχίζει να
ρίχνει ζάχαρη στο αίμα. Oι δέκτες αδενοσίνης στον εγκέφαλό σας φράζουν
αποτρέποντας την υπνηλία.
45 λεπτά: Το σώμα σας ανεβάζει την παραγωγή ντοπαμίνης, ερεθίζοντας
τα κέντρα ευχαρίστησης στον εγκέφαλό σας. Είναι ο ίδιος τρόπος που
λειτουργεί και η ηρωίνη.
60 λεπτά: Το φωσφορικό οξύ δεσμεύει το ασβέστιο, το μαγνήσιο και τον
ψευδάργυρο στο χαμηλότερο έντερο σας, παρέχοντας μιας περαιτέρω ώθηση
στο μεταβολισμό. Αυτό γίνεται από τις υψηλές δόσεις της ζάχαρης και των
τεχνητών γλυκαντικών ουσιών που αυξάνουν επίσης την ουρική έκκριση του
ασβεστίου. Οι διουρητικές ιδιότητες της καφεΐνης κάνουν παιχνίδι. (Σας
κάνει να πρέπει να κατουρήσετε.) Τώρα βεβαιώνεται ότι θα εκκενώσετε το
συνδεμένο ασβέστιο, το μαγνήσιο και τον ψευδάργυρο που πήγαινε στα
κόκκαλά σας καθώς επίσης και το νάτριο, τον ηλεκτρολύτη και το νερό.
Δεδομένου ότι το rave μέσα σας πεθαίνει, θα αρχίσετε να έχετε μια
συντριβή ζάχαρης. Μπορεί να γίνετε οξύθυμοι ή/και αργόστροφοι. Έχετε
επίσης τώρα, κυριολεκτικά, κατουρήσει όλο το νερό που περιείχε η Coke,
μαζί με τις πολύτιμες θρεπτικές ουσίες που το σώμα σας θα μπορούσε να
έχει χρησιμοποιήσει για να ενυδατώσει το σύστημά σας ή να χτίσει τα
ισχυρά κόκκαλα και τα δόντια.
Στην υγειά σας.. πηγή:kamikazi Aniwthoi, inews